Een van de belangrijkste zaken in het leven is de dood. Veel mensen worden in het leven geleid door de dood; ze doen dingen liever niet omdat ze er bang voor zijn en ze denken liever niet over vergankelijkheid na.
Toch lijkt het voor de hand liggend om er bij stil te staan. Hij is overal, in planten en dieren, in naasten en geliefden. Te vermijden is hij niet, die dood, hij sluipt rond in het donker en speelt tikkertje met onvoorbereide passanten. Als jij hem bent dan is het voorbij, hij tikt je zachtjes op je schouder en neemt je mee.
Het gaat niet altijd zo makkelijk hoor, soms duurt het even. Dan vindt hij een waardig tegenstander. Iemand die zegt: “Zo makkelijk krijg je mij niet.” Ze dansen samen door een mijnenveld, de dood leidt, de dappere uitdager volgt vol bedachtzaamheid. Elke stap van deze verraderlijke tango kan fataal zijn. Jarenlang kan een gewiekst man zo doorgaan, het kloppen van zijn hart geeft het juiste ritme aan. Langer en langer kan de danse macabre duren, tot op een dag het hart een slag overslaat.
Neem nu mijn opa, pas overleden, hij heeft jarenlang geschaakt met de dood.
De eerste zet: Een zes uur durende hartoperatie. Schaak.
Mijn opa wist te ontkomen en ontfutselde uit die koude, benige handen nog enkele jaren.
De tweede zet: Een aneurisma… Schaakma… Nee.
Opa sloeg terug.
Bij nummer drie was het raak, een hersenbloeding. Schaakmat, na drie dagen overwegen gaf opa het op; het was zijn laatste zet. Zachtjes liet hij onze wereld achter zich, zijn laatste zucht niet meer dan een ruis. De dood nam hem mee.
Tikkie.
Wat prachtig geschreven Cynthia al is de aanleiding heel verdrietig.
Dank je wel