Een avond, zo mooi dat niemand dat kan veranderen. De zon staat nog hoog aan de hemel, de vogeltjes maken liederen van enthousiast gekwetter, en jij.
Jij staat in de rij, met honderden mensen wacht je. Je schuifelt mee, dichter op elkaar. Wat net nog een droom was, is nu een kleffe orgie. De rij beweegt niet, logisch, nog een kwartier. Mensen wiebelen, wachten, de wanhoop nabij. Een stem galmt, we mogen bijna.
Slechts enkele minuten later wring ik me in mijn stoel. De speakers galmen als ze begint. Och, wat een Engels, nagenoeg accentloos. Nouja, daar hoopte ik op. Realiteit blijkt een bittere pil. Zelfs voor het introduceren van de meester der Engelse taal, de koning van de taalkundige lach, zelfs voor hem, wisten ze geen accentloos stukje Engels te presenteren. ”Maar hier is hij, en laat het u smaken!” ik verbeeld me dat ze zoiets roept, voordat de illustere Stephen Fry het podium beklimt.
Een waar geworden droom later verschijnt een lange, dunne, kalende man van eind dertig in beeld. De godvergeten duivel mag de koning interviewen. Een onmogelijk taak voor iemand met de linguïstische capaciteiten van een regenworm. Om eerlijk te blijven: hij had geen enkele kans. De meester liet hem slechts enkele seconden tijdens adempauzes. Als de klunzige man dan wist te onderbreken, deed hij dat zoals een paraplu een hagelbui onderbreekt. Wist hij zijn sturende, ingestudeerde vragen te richten, dan waren ze grammaticaal incorrect, compleet irrelevant en volkomen uitgekauwd. Zeker niet accentloos.
