Sinds iets meer dan twee weken ben ik ambtenaar. Nou heb ik altijd veel gehoord over dat ras.. ambtenaren. Ze zijn lui, incapabel, saai, stoffig, stijf, langzaam en zooooooooo formeel. Dat leek me de ervaring waard.
Nu zit ik hier dus, tussen de ambtenaren. Een jungle van jong en oud. Stoffig is het af en toe, maar dan heb ik het over m’n bureau. Incapabel noem ik mijn collega’s voorlopig niet, tot nu toe voelt het alsof ik met een stel professionals te maken heb. Ook van luiheid, en stijfheid heb ik nog weinig gezien, hoewel het ook niet zo is dat alles uiterst flexibel gaat.
Formeel is het wel, niet in de omgang, maar in de procesgang. Iets gedaan krijgen kan, maar wel volgens de regels. Is dat erg? Dat hoeft het niet te zijn.
Regels, regels, regels
Elke grote organisatie heeft regels nodig, overheid of niet. Zo niet, dan zal er een chaos aan voorstellen, ideetjes, en doen we ff’tjes ontstaan. Op zich niet zo’n drama, maar waar is dan het kwaliteitsfilter? Als iedereen zijn eigen regels creëert, kunnen zij dan allemaal de kwaliteit waarborgen waar de organisatie voor staat? Wellicht, maar ervaring leert dat dit niet het geval is.
Regels bieden een kader, binnen dit kader heb je de vrijheid om te handelen. Is het kader goed geformuleerd dan zal de procesgang daarvan profiteren.
I WANT TO BREAK FREE
Toch voelen mensen zich snel beperkt door regels. Ook ik schakel graag snel. Als ik moet wachten op iemand die er niet is dan doe ik het liever zelf. Moet er een beslissing genomen worden? Niemand om het te doen? Doe ik even. Als je dat kunt doen heb je echt dat gevoel van vrijheid. Juist om die reden zie ik graag een kader. Zodat ik weet op welk moment ik dat inderdaad kan en mag doen, zonder dat iemand zich gepasseerd voelt. Dat stukje, dat mis ik nog een beetje. Een kader om wat ik wel en niet mag, maar vooral, een kader om te zorgen dat ik anderen niet op de tenen stap zonder dat ik het doorheb..
